Kocyk, ciepłe miodkowe kakałko i … “Legenda Vox Machiny”
Lista rozpoczętych przeze mnie recenzji i analiz niebezpiecznie się wydłuża, a na horyzoncie weryfikacja z życia bycia matką po raz drugi. Poza tym uporczywe zapalenie zatok w tym wszystkim nie pomaga. Zatem jako, że jedno z drugim nie ma nic wspólnego - zdecydowałam się na zrecenzowanie amerykańskiego serialu animowanego “The Legend of Vox Machina”, który jest bliski mojemu sercu.
SERIALANIMACJA
Martyna Patora
11/3/20267 min read


Źródło: Amazon Prime Video
Co to dokładnie jest i skąd się wzięło?
Ta animacja oparta jest na pierwszej internetowej kampanii inspirowanej RPG “Dungeons and Dragons” poprowadzonej przez profesjonalnych aktorów dubbingowych z projektu Critical Role.
Na przygody Vox Machiny trafiłam dopiero w 2025 roku i dobrze, bo pierwsze trzy sezony miałam na start w gratisie, więc musiałam czekać tylko rok na kolejny. Tegoroczny październik mogę zapisać pod patronem Voxów, bo to już 3 rewatch tej serii - poza 4 sezonem. No i może budzić się w Waszych głowach pytanie: dlaczego po raz kolejny i kolejny oglądam to samo. Proste, po prostu ten serial jest genialny - dla mnie przynajmniej. Jest w nim przygoda, przyjaźń (często trudna), bohaterowie borykający się ze swoimi problemami, które z sezonu na sezon są bardziej skomplikowane, a ich decyzje mają realny wpływ na świat i otoczenie, w którym się znajdują.
Ale ale od początku, co urzekło mnie od pierwszych minut?
W pierwszy odcinek pierwszego sezonu wprowadza nas lektor w iście bajkowym i pompatycznym stylu, jak wiele opowieści o wspaniałych bohaterach, którzy bronili pewnego królestwa przed nieznanym złem - do momentu, w którym widzimy drużynę bardzo przypominjącą tą “pierścienia” rozgromioną w drobny mak, a krew i mózg rozbryzguje się na ekranie. Ostatecznie, to nie opowieść o tej drużynie. Po wierutnej klęsce “ekipy zawodowców” w królestwie Emon poszukiwana jest nowa najlepsza grupa najemników. Pytanie dotyczące najemników pozostaje bez odpowiedzi, a na ekranie pojawia się tawerna, w której grupa zapaleńców chleje na umór i doskonale się przy tym bawi, aby po chwili innym najemnikom odpowiedzieć, że to właśnie oni “Vox Machina” są najlepszymi najemnikami w Tal do Rei, co poprzedzone jest “soczystym” rzygiem jednej z bohaterek. Wymiana spostrzeżeń na temat “wspaniałości Voxów” pomiędzy inna drużyną przekształca się całkiem zabawną, pijacką i krwawą jatkę w karczmie.
I takie wejście jest dla mnie jak najbardziej okej, bo w tym momencie już wiedziałam, że nie będzie to kolejne górnolotne dzieło przepełnione heroicznymi bohaterami z ich nieskazitelnymi charakterami.
Co dalej?
Dalej poznajemy w dość nietypowy sposób imiona i charaktery naszych bohaterów, bo okazuje się, że nasi protagoniści to nieudacznicy, którzy nie “mają forsy, dachu nad głową, ani perspektyw” (6:35 odc 1, s1 - Vax). Poszukują oni bardzo desperacko jakieś nowej fuchy, która wyratuje ich z przysłowiowej “dupy”, w której aktualnie się znajdują, bo trzy sztuki srebra nie opiewają optymizmem, na kolejne dni ich życia. Pada propozycja jednej z bohaterek, że może skoro poprzednie zlecenia nie kończyły się najlepiej - to może czas się przebranżowić i zrobić coś DOBREGO. Niestety morale grupy w tym aktualnym momencie nie są na najwyższym poziomie, zatem dowiadujemy się, że “Vex i Vax dbają tylko o siebie”, “Grog chce wszystkich zabijać”, “Percy się nas wstydzi”, a “Scanlan chce… przelecieć całe królestwo i się tego nie wstydzi”. Jednak okazuje się, że “wybawieniem” może się okazać praca zaproponowana przez suwerena, który poszukuje najemników do konkretnej roboty. Zatem nasza drużyna na mocnym kacu wybiera się do zamku, aby zaproponować swoje “skromne usługi”, a Scanlan drużynowy bard przybliża zniechęconym włodarzom “Legendę Vox Machiny”, a słowa jego pieśni brzmią tak:
“Suweren zlecił zadanie wojownikom
Co przemierzyli królestwo wzdłuż i wszerz
Lecz zapewniam, że nie spotkał się jeszcze
Z równie zaprawioną w bojach ekipą
Jest w niej potężny Grog,
Nasz prosty osiłek
Pieprzniczka Percy'ego poszerzy wam tyłek
Natura nie zna furii
Jaką sprezentuje wam Keylith Ashari
Włada roślinami i zwierzętami
Jest jak magiczne safari
Bliźnięta Vex i Vax
Ona strzela
On chowa się w siano
Atakują z ukrycia, lecz wyglądają tak samo
W osobie Pike mamy boginię
Jej dłonie was uleczą
Wspominałem o niedźwiedziu?
Błyskotek mu na imię
Teraz będzie o mnie , czyli Scanlanie
Purpurowa tłusta łapa
Styl gorący jak herbata
Lepiej zakręć kurek…”
(s1, odc1 - Scanlan)
I tak dalej.
Nie myślcie sobie, że będę Wam opisywać całe odcinki i zasypywać Was cytatami. Chcę jedynie zarysować sam początek – pokazać, co dostajemy i jak już w pierwszych chwilach prezentują się bohaterowie, świat oraz otoczenie. Bo wszystko to, poza świetnym początkiem, jest również znakomicie zanimowane. Raczej nie jestem fanką amerykańskich seriali animowanych dla dorosłych, ale tutaj, podobnie jak w kilku wyjątkach („Castlevania”, „BoJack Horseman”, „Final Space”), nie tylko animacja i fabuła, ale także sami bohaterowie są świetnie zarysowani. Każda z postaci ma swoje unikalne cechy, zarówno w wyglądzie, jak i charakterze:
_ Pike jak już wiemy jest uzdrowicielką, a jej rasa to gnom - to znaczy, że jest niska, ma krępą budowę ciała, szpiczaste uszy, ale też w tym przypadku blond włosy i błękitne oczy. To co przełamuje jej uzdrowicielskie cechy to, to że walczy buzdyganem, a do obrony ma tarczę. Choć z pozoru jest niepozorną, nieco zawadiacką i zwariowaną postacią, pod tą powierzchownością kryje się prawdziwa kopalnia emocji. To prosta, dobra dusza, szukająca wsparcia u swojej bogini. Jej najlepszym przyjacielem jest Grog – są praktycznie nierozłączni.
_ Grog to grupowy osiłek - rasa goliat, z przerysowanymi bickami i krótkim rozumkiem, który ma charakterystyczny szaroniebieski odcień skóry i tatuaże je zdobiące. Nie da się nie kochać tego mięśniaka, który w gruncie rzeczy serce ma ze złota.
_ Skanlan - to drużynowy bard i kolejny gnom w ekipie, o nieco ciemniejszym kolorze skóry i fioletowych charakterystycznych ciuszkach, którego mocą jest sex, gra na mandolinie i wyśpiewywanie swoich czarów (trochę na początku mi się kojarzył niebezpiecznie z Jaskrem z Wiedźmina, ale to zupełnie inny liga)
_ Jest rodzeńswto Vax i Vex - są półelfami: on nożownik i ona łuczniczka, o charakterystycznych smukłych rysach i karmelowej karnacji
_ Keyleth – potężna druidka i przedstawicielka ludu Ashari. Smukła, rudowłosa, piegowata kobieta z charakterystyczną tiarą na głowie, przypominającą poroże - na początku dość niezdarna i gapowata.
_ Percy - żaden magiczny gość, blady, białe włosy, wielkie okulary, wygląda trochę kujonowato i ma zarozumiale spojrzenie, posługuje się pistoletem
… no i Błyskotek niedźwiedź Vex’halii, który jest wiernym towarzyszem ich przygód.
Oczywiście świetnie dopracowane są wszystkie lokacje, w których się pojawiają od miast, po pustkowia, rozmaite pejzaże, ukryte miejscówki. Mnóstwo fantastycznych stworzeń, często niejednoznacznych. Jest na czym zawiesić oko, a pieśni barda doskonale puentują zaistniałe sytuacje, których się znajdują.
Ja już pisałam aktualnie sezonów jest 4 i okazuje się, że cała ta historia i jej zawiłości są ze sobą powiązane, bo rzeczy, które dzieją się w pierwszym sezonie mają realny wpływ na to co się dzieje w 4.
Nie chcę zbyt wiele zdradzać, jeśli chodzi o fabułę, bo przecież fajnie jest samemu cieszyć się oglądaniem przygód tych konkretnych bohaterów. ALE… Jestem pewna, że jeśli jesteście fanami gier RPG, to ten serial totalnie przypadnie Wam do gustu. Zaczyna się dość niepozornie – od pierwszej misji do wykonania – ale później dostajemy możliwość bliższego poznania jednego z bohaterów, jego przeszłości, tego, co ukształtowało jego poglądy, zamknięcie w sobie i potrzebę zemsty. W wielkim, niedopowiedzianym skrócie tak właśnie prezentuje się pierwszy sezon. Drugi i trzeci skupiają się natomiast na zdobywaniu konkretnych artefaktów, które mają pomóc protagonistom pokonać pewnego wyjątkowo nieprzyjemnego smoczka, zakłócającego życie mieszkańcom całego kontynentu Tal'Dorei.
Skilowanie bohaterów i rozwijanie ich umiejętności oraz broni jest naprawdę satysfakcjonujące. Walki, które muszą stoczyć, nie przychodzą im łatwo. Wymagają współpracy, myślenia, a czasami po prostu najprostszego pomysłu i empatii wobec pozostałych członków drużyny. Świetnie działa tu również humor – pojawia się w odpowiednich momentach i jest dobrze dozowany, choć z każdym kolejnym sezonem robi się coraz mroczniej. W czwartym wyraźnie czuć, że coś się zmieniło. To trochę tak, jak w grze, w której zbliżasz się do ostatecznego bossa i musisz odpowiednio przygotować się do walki, ale nagle Twoja drużyna się rozpada, a Ty musisz ponownie skilować niektórych bohaterów. Jest cholernie ciężko i czasami masz już zwyczajnie dość (mówię tu o sobie jako graczu, ale w czwartym sezonie naprawdę mocno to odczuwam). Pojawia się też nowy comic relief, który podczas pierwszego oglądania czwartego sezonu niesamowicie mnie drażnił, ale przy drugim rewatchu jego humor wszedł już całkiem gładko. Co więcej, dobrze podkreślił zmiany zachodzące w charakterach członków drużyny.
Nie wiem, co jeszcze napisać na koniec, ale chyba wystarczy tyle: jeśli jesteście fanami przygód i grubiańskiego humoru, to „The Legend of Vox Machina” będzie czymś w sam raz na jesienne, listopadowe wieczory. Jest wesoło, krwawo, ale nie brakuje też emocji, które potrafią ścisnąć za serce.
A wiecie, co jest najmocniejszą stroną tej animacji, poza wszystkimi jej pozostałymi atutami? Przyjaźń między bohaterami, którą Grog tak pięknie podsumował słowami: „Moja siła pochodzi od moich przyjaciół” (sezon 2, odcinek 10). No po prostu – Voxowie są jak ciepłe kakałko na zimne dni!
PS. Żeby ktoś mnie tu źle nie zrozumiał i nie pomyślał, że nie lubię Tolkiena – uwielbiam! Ale, jak pokazuje ten przykład, pod pojęciem fantasy kryje się naprawdę wiele i nie zawsze musi być poważnie. Tacy właśnie są Voxowie, „Smoczy Książę”, „Mighty Nein” czy przezabawne książki Marcina Mortki o Edmundzie zwanym Kociołkiem. I to jest bardzo spoko! Bo czy nie chciałabym zobaczyć ekranizacji przygód Vaelina Al Sorny z trylogii „Kruczy Cień” Anthony'ego Ryana albo „Dwóch Ogni” Christophera Buehlmana? No pewnie, że chciałabym! Ale to, co zrobiło Critical Role, to po prostu złoto. I chociaż często spotykam się z opiniami, że „Mighty Nein” jest lepsze, to jednak „Legenda Vox Machiny” ma w sobie coś na tyle uniwersalnego i radosnego, że czasami, jeśli odpowiednio się ją skroi pod małego człowieka, można z niej stworzyć również epicką opowieść na dobranoc. A ja ostatnio właśnie tak robię – przemycam historie z książek, czy animaci dla dorosłych do opowiadań przed snem dla mojego syna. Oczywiście w wersji odpowiednio dostosowanej do dziecięcych uszu, ale sprawdza się to świetnie! ;)
